Tuluyan na nga bang nilamon ang mga araw nating nagdaan
Bakit kasi noo’y hindi naaming hindi kayang talikdan
Tapos na nga ba? ang liwanag ay panaginip na nga lang ba?
Pangungulilang di magmaliw, Masilayan ka lang ng saglit ay sapat na
Short pants, backpack, puting polo at lunchbox
Nakangiting sinasariwa ang mga unang hakbang
Patungo sa pandayan ng mga pagkatao at isipan
Ngunit hindi pa human ang pagpapanday at paghihinang
Kaya’t sa darating na bukas muli na namang hahakbang
Naririnig ang mga tawa sa kung saan
Mga ngiting tila nanunukso mula sa kawalan
Mga tanikalang hanggang ngayo’y nakagapos sa puso
Hindi pa rin mahanap ang kalayaan mula sa iyong pagbihag
Hanggang ngayon larawan mo’y hindi pa rin matinag
Tahimik na nakangiti habang nakapikit
Dinadama ang hanging tila naglalambing
Uhaw na nilalasap ang panandaliang ginhawa
At sa ilang saglit na iyon nadamang merong pagasa
At sa muling pagmulat taas noong tumayo at nagpatuloy sa paglalakad
Tulala, Mga matang namamaga,
Mga butil ng liwanag na unti unting sumusungaw
Kaluluwa ba ay ligaw?
Isang milyong segundong lumipas,
Andito na naman ang bukas,
Sumikat, lumubog ang araw,
mundong hindi pa rin mapukaw,
Natutulog ng dilat ang mata… meron pa bang kaluluwa?
Hindi gumagalaw at tulala, Mga mata’y namamaga
